|
|
uliczki miast
|
|
pamiętasz deszcze które padały na miasto
rozmiękczając rany zaułków placów i ulic
nasze sensualne palce mokły pod klatką
splecione na sobie za późno za wcześnie
zimne kulki deszczu uderzały w mokre głowy
rozpryskując się na liczby pierwsze
w zajezdniach stały tramwaje czekając świtu
tamtej nocy podążaliśmy naprzód (czyżby?)
w opadach iluzorycznych nocy niestabilności
|
|
|
|
Nasza Troja
|
|
Pamiętasz deszcze, które padały na miasto
rozmiękczając rany zaułków placów i ulic?
Nasze sensualne palce mokły pod klatką
splecione na sobie za późno, za wcześnie.
Dotyk. Był dobrym narzędziem porozumienia,
szczególnie tam, wtedy, daleko od gwiazd, ale
wszystko wymknęło się z rąk, przecież
poznać prawdę, nie znaczy jeszcze zrozumieć.
Tak mało spełniło się naszych dni
wśród zim i słońc kolejnych lat.
Odpływać powoli od życia - tylko to
potrafiliśmy robić sumiennie.
Dziś znów dotykamy się badawczo, odkrywamy ruiny.
Przed nami ostatnie nie zadane pytanie Schliemanna:
które miasto jest właściwe?
Niekoniecznie to, które leży najgłębiej pod ziemią.
|
|
|
|
budzę się 7 rano
|
|
ból wybucha o 7 rano czasami
zagaduje mnie chłopiec z elektrowstrząsów
mówi i patrzy na mnie ma oczy jak dwie stonki
które wierzgają prażone słońcem
dzisiaj już nie żyje
łóżko naprzeciwko
łóżko naprzeciwko
ściana naprzeciwko
ściana naprzeciwko
wyjdę stamtąd kiedy listopad zamieszka w dziuplach drzew
postaram się zapomnieć
wszystko
|
|
|
|
bzy
|
|
środek nocy
wiatr sosny igły szyszki strąca na ściółkę
wiesz
rodzice postawili cię pod drzewem
i trzęsli drzewem
a małe przeraźliwe kleszcze spadały
ruchem lekkim na ciebie
wiesz bez
bez kwitnie też już
z białej sukni będziesz miała bełz
i chociaż wołasz o ratunek a dłonie
mamy takie same przecież
nie odczytasz w linii życia żadnej przyszłości
to nieprawda że w bzach lęgną się kleszcze
nie jest też prawdą że mózg można zaćmić
małym prątkiem boreliozy i nie jest to
kłamstwem dlatego zbiór dopełnia się
w idealnej symetrii naszych dramatów
|
|
|
|
wysokie piramidy
|
|
teraz kiedy przeglądam się w lustrach grobowców
jest już za późno
żeby pozamiatać jesienne liście
na piaskach pustyni nie ma jesiennych liści
wielki bóg Re patrzy dobroczynnym wzrokiem
i wyciąga swoje laserowe dłonie
w moim niepewnym kierunku
pochowają mnie pod ziemią
w piasku laserów
w korytarzach niestabilnych protonów
a na ziemi jesień będzie ta sama
park w którym będąc dzieckiem zbierałaś liście
i uważałaś że to bardzo ważne liście
i bardzo ważny czas będzie ten sam
tylko my nie będziemy tacy sami
|
|
|
|
rzeczy
|
|
tak moja droga mała m - ludzi można zrozumieć
tylko poprzez ich przedmioty. nie ma żadnego fałszu
w statycznych formach materii nie ma patosu
jedynie proste struny sentymentu. w rzeczach tkwi miłość
naszego istnienia. jeżeli życie nie byłoby takie trudne moglibyśmy
szukać prawdy gdzie indziej np. w swoich oczach i moglibyśmy
błądzić w tych oczach aż po jasną niepamięć. moglibyśmy
być lepsi albo tak jak babcia zamiatać korytarze
w zakładach lotniczych na okęciu. zamiast tego przejedziemy się siódemką
patrząc przez okno na strumienie słońca rzucimy uśmiechy ciche
i znaczące. jest taka prawda o życiu która mówi że poezja
staje się głównie rankiem w przekrwionych oczach motorniczego
kiedy jest szaro i nic się nie chce i można wypić tylko ranne powietrze
18 maja 2003, 02:11
|
|
|
|
Szukaj mnie dafne
|
|
Niech ujrzy dafne w mądrych oczach
Człowieczy los który pisał świat
Może odszuka w głębi nocy
Nasze tęsknoty ból i żal
Człowiek jest księgą niczym więcej
Dlatego woła wprost do ciebie
Spróbuj przeczytać jego litery
I złóż z nich zdania tak namiętne
Żeby już nie mógł nigdy umrzeć
Żeby na zawsze mógł być wierny
Tobie i twojej długiej nocy
W której zaplątał swoje serce
Bo jest w tym wszystkim taki stan
Gdzie ginie dojmujący brak
Wystarczy tylko gdy zaklęcie
Wypuści dafne ze swych warg
18 maja 2003, 03:31
|
|
|
do góry
| |
